تاثیر دوپامین بر روی لکنت

نورو ترنسميتر دوپامين باعث احساس هوشياري وانگيزه مي شود. وقتي ما احساس پرانرژي بودن مي کنيم مغز مقدار زيادي دوپامين ترشح مي کند. کافئين، کوکائين و آمفتامين از طريق دوپامين بر مغز تاثير مي گذارند.

افراد دارای لکنت سطح بالايي از دوپامين را دارند و يک مطالعه نشان مي دهد 3 ژن بر دوپامين تاثيرگذارند که با 5 اختلال در ارتباطند : بيش فعالي ونقص توجه (ADHD) ، سندرم تورت، لکنت، اختلالات OCD (obsessive – Compulsive) وتيک.

همه اين پنج اختلال منجر به رفتارهاي ناخوشايند مي شوند که هنگام مواجهه با استرس اتفاق مي افتند. تلاش در کنترل رفتار و يا حرکت آن را تشديد و کنترل آن را دشوارتر مي کند.

روز خوب روز بد
لکنتي ها روز خوب با لکنت کمتر و روز بد دارند هنگامي که آنها نمي توانند کلمه اي بر زبان بياورند که اين سندرم ممکن است نتيجه تغييرات سطح نوروترسميتر باشد.

دوپامين تحت تاثير چندين فاکتور از جمله رژيم غذايي مي باشد. دوپامين از اسيدآمينه تيروسين و فنيل آلانين توليد مي شود و هردوي اين اسيد آمينه ها ترکيبي از پروتئين است. منابع گوشتي پروتئين بيشتري از منابع گياهي پروتئين اسيدآمينه دارد به استثناي جوانه گندم که مقدار زيادي تيروسين دارد و همچنين از غذاهاي غني از فنيل آلانين سويا وماهي است. رژيم غذايي کم پروتئين و بدون جوانه گندم سطح کمتري از دوپامين را دارد.

درمان دارويي ضد دوپامين
درمان ضد دوپامين فعاليت دوپامين را کاهش مي دهد و در کل اين درمان لکنت را کاهش مي دهد هرچند اين درمان عوارض جانبي دارد و تاثير طولاني مدت آن نامعلوم است.

بهتر است به جاي استفاده بيش از حد دارو براي افراد بزرگسال مبتلا به لکنت شديد ترکيب دارو و ديگر روش هاي درمان لکنت استفاده شود و با افزايش رواني گفتار دز دارو را کاهش دهيم تا اينکه ديگر به مصرف دارو احتياج نداشته باشد. داروهاي ضد دوپامين(دوپامين آنتاگونيست) عبارتند از :

هالودول :

هالو پريدول يک ضد دوپامين قديمي و اولين درمان دارويي براي کاهش لکنت مي باشد که به دليل عوارض جانبي شديد امروزه از نظر کلينيکي کاربرد ندارد.

رسپيرادل :

جديدترين دارو که بيشترين تاثير را بر رسپتورهاي دوپامين دارد. مثل ديگر درمان هاي لکنت دارو در موقعيت هاي کم استرس موثرتر و در موقعيت هاي پراسترس حداقل تاثير را دارد. عوارض جانبي زيادي از جمله اختلال تنفسي، تپش قلب ،اختلالات عصبي اکسترا پيراميدال، سردرد و سرگيجه دارد و عليرغم تاثير زياد در کاهش لکنت به دليل عوارض جانبي از نظر کلينيکي کاربرد ندارد.

داروهاي دوپامين آگونيست :

اين داروها فعاليت دوپامين را افزايش مي دهند که ممکن است لکنت را افزايش دهد. بهتر است افراد دارای لکنت از دوپامين آگونيست هايي نظير کافئين، کوکائين و آمفتامين و ... اجتناب کنند.

ريتالين :

يک دوپامين آگونيست است. گزارش شده است که در يک کودک ADHD بدون سابقه نارواني با عملکرد عصبي نرمال با مصرف داروي ريتالين ،لکنت ظاهر شده است.

ريچارد هارکنس توصيه مي کند براي کودکان لکنتي داروي ريتالين استفاده نشود.